Η πατρίδα δεν είναι σύνορα σε χάρτη.
Είναι η μυρωδιά του γιασεμιού το βράδυ.
Είναι η φωνή της μάνας που σε φωνάζει για φαγητό.
Είναι το χώμα που περπάτησαν οι παππούδες σου.
Είναι η θάλασσα που σε νανούρισε μικρό.
Είναι τα βουνά που σε έμαθαν να στέκεσαι όρθιος.
Είναι η γλώσσα που λες σ’ αγαπώ και πονά.
Η πατρίδα είναι ο παππούς που σου λέει ιστορίες για πολέμους και για γλέντια.
Και δακρύζει. Μα χαμογελά.
Γιατί ξέρει πως εδώ ριζώσαμε.
Η πατρίδα πληγώνεται.
Την προδίδουν, την ξεπουλούν, την ξεχνούν.
Μα αυτή μένει. Υπομονετική.
Σαν μάνα που περιμένει τα παιδιά της να γυρίσουν.
Γιατί όσο υπάρχει ένας να την αγαπά,
δεν πεθαίνει ποτέ.
Η πατρίδα δεν θέλει λόγια μεγάλα.
Θέλει χέρια που χτίζουν.
Θέλει καρδιές που αγαπούν.
Θέλει παιδιά που δεν την ξεχνούν στα ξένα.
Γιατί αν χαθεί η πατρίδα,
χάνεται και η ρίζα μας.
Και χωρίς ρίζες, αδερφέ,
δέντρο δεν κρατά.
ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ ΝΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ
Πατρίδα είναι το χώμα
που σε μεγάλωσε μικρό
κι όπου κι αν πας στον κόσμο
η καρδιά γυρίζει εδώ.
Την πατρίδα μη την πουλάς
για χρυσό και για λεφτά
γιατί η ρίζα που ξεριζώνεις
ποτέ ξανά δεν πιάνει.
Όμορφη σαν την πατρίδα
δεν έχει ο Θεός άλλη
κι όποιος την αγαπά αληθινά
στην ψυχή του την κρατά.
Η πατρίδα είναι μάνα
που δεν ζητά ανταμοιβή
θέλει μόνο τα παιδιά της
να την έχουν στη θυμή.
Ξενιτιά πικρή και δύσκολη
ξενιτιά με δάκρυα
γιατί μακριά απ’ την πατρίδα
η καρδιά ματώνει απά.
Ο Μάρκος Ο Άνεμος Κουρσάρος
