Σε νέα σελίδα περνά η λειτουργία του Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων, καθώς την προεδρία αναλαμβάνει η Δέσποινα Λιμνιωτάκη, με καταγωγή από το Ηράκλειο, διαδεχόμενη τον επίσης Ηρακλειώτη Μανόλη Μπελεγράκη.
Η εκλογή της σηματοδοτεί συνέχεια αλλά και ανανέωση στην κορυφή του θεσμικού οργάνου του Δήμου Αθηναίων.
Η κ. Λιμνιωτάκη ήταν η μοναδική υποψήφια της διοικούσας παράταξης και έλαβε 30 θετικές ψήφους. Από αυτές, 26 προήλθαν από τη δημοτική ομάδα του δημάρχου Χάρης Δούκας, δύο από την παράταξη Ανοιχτή Πόλη και δύο από τους Ελεύθερους Αθηναίους. Την ίδια στιγμή, επέλεξαν την αποχή οι δύο σύμβουλοι της Λαϊκή Συσπείρωση, καθώς και η Όλγα Κλείτσα από την Ανατρεπτική Συμμαχία, διαμορφώνοντας το τελικό αποτέλεσμα της διαδικασίας.
Στις πρώτες δηλώσεις της μετά την εκλογή, η νέα πρόεδρος ευχαρίστησε δημόσια τον δήμαρχο Αθηναίων για την εμπιστοσύνη που της έδειξε, υπογραμμίζοντας ότι η επιλογή της επικυρώθηκε θεσμικά από το ίδιο το Συμβούλιο. Όπως ανέφερε, αναλαμβάνει τα καθήκοντά της με αίσθημα ευθύνης, γνωρίζοντας ότι «ο πήχης είναι ψηλά», ενώ έκανε ειδική μνεία στον προκάτοχό της, τον οποίο χαρακτήρισε άξιο συνάδελφο και συντοπίτη.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε και στη συμβολική διάσταση της επιλογής της, σημειώνοντας ότι σε μια περίοδο κατά την οποία διεθνώς παρατηρείται υποχώρηση της γυναικείας παρουσίας σε θέσεις ευθύνης, η ανάδειξή της αποτελεί μήνυμα υπέρ της ισότητας και της θεσμικής ισορροπίας. Υπενθύμισε, μάλιστα, ότι είναι η τρίτη γυναίκα στην ιστορία του Δήμου Αθηναίων που αναλαμβάνει την προεδρία του Δημοτικού Συμβουλίου.
Παράλληλα, τόνισε πως η ανάληψη της θέσης δεν αποτέλεσε προϊόν πολιτικής διαπραγμάτευσης ή προσωπικής διεκδίκησης, αλλά αναγνώριση της δουλειάς και της διαδρομής της. «Το πιο πολύτιμο πράγμα στην εργασία είναι να σε βλέπουν γι’ αυτό που είσαι και για όσα μπορείς να προσφέρεις», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Η νέα πρόεδρος έκλεισε την τοποθέτησή της αναγνωρίζοντας τις αυξημένες απαιτήσεις του ρόλου, αλλά και εκφράζοντας τη βεβαιότητα ότι, παρά τις δυσκολίες, «μπορούμε να κάνουμε δύσκολα πράγματα». Με αυτή τη φράση έδωσε τον τόνο για τη θητεία της, σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο με έντονες πολιτικές διαφοροποιήσεις αλλά και αυξημένες προσδοκίες για τη λειτουργία του θεσμού.
