Από το Ηράκλειο στη «Λάμψη»: Η Κρήτη των παιδικών χρόνων του Χρήστου Πολίτη και οι άγνωστες πτυχές της ζωής του

Βαρύ πένθος σκόρπισε στον καλλιτεχνικό κόσμο η είδηση του θανάτου του Χρήστος Πολίτης, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 83 ετών.

Ένας ηθοποιός με βαθιά θεατρική παιδεία, εσωτερικότητα και προσωπική στάση ζωής, που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο θέατρο, τον κινηματογράφο και κυρίως την τηλεόραση.

Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή μέσα από ανάρτηση του συγγραφέα Μάνος Λαμπράκης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τα τελευταία χρόνια, ο Χρήστος Πολίτης είχε αποσυρθεί πλήρως από τη δημόσια ζωή και, σύμφωνα με πληροφορίες, ζούσε απομονωμένος στο Πόρτο Ράφτη, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο ίδιος είχε μιλήσει ανοιχτά για την απογοήτευση που ένιωθε από συμπεριφορές στον καλλιτεχνικό χώρο, θεωρώντας πως δεν εισέπραξε τον σεβασμό που του αναλογούσε.

«Επληττα στην Κρήτη»

Γεννημένος στο Ηράκλειο, σε μια πόλη με έντονο χαρακτήρα, ο Χρήστος Πολίτης διάβηκε τα πρώτα του χρόνια ανάμεσα σε φαγητά με μέλι και θυμάρι, παραδόσεις ζωντανές, άγρια ομορφιά τοπίου και βλέμματα ανθρώπων που συνδύαζαν περηφάνια, τρυφερότητα και φιλοξενία.

Ως παιδί υπήρξε παρατηρητής, με ματιά που ήδη έψαχνε να συλλάβει τη λεπτομέρεια και την ανθρώπινη ψυχή. Περιέγραφε τον εαυτό του ως έναν έφηβο με ασυνήθιστη μορφή και φωνή, κάτι που ενίσχυσε την εσωτερική του αναζήτηση και τη φαντασία του. Σε ηλικία περίπου δεκαέξι ετών, η εικόνα του άλλαξε ραγδαία και ο νεαρός Κρητικός άρχισε να τραβά τα βλέμματα της πόλης, γεγονός που τον ενθάρρυνε ν’ αντικρίσει τον κόσμο με νέα διάθεση.

Κάπου ανάμεσα στις σχολικές αίθουσες και τις πλατείες του Ηρακλείου, γεννήθηκε και η επιθυμία του να φύγει μακριά. Η Αθήνα παρουσιαζόταν σαν μια πύλη σε άλλους κόσμους, με σπουδές, τέχνες, ανθρώπους που οραματίζονταν μια ζωή πέρα από τα στενά όρια μιας επαρχίας. Μια πρόσκληση φίλου τον ώθησε να σκεφτεί την υποκριτική.

Η απόφαση να ταξιδέψει προκάλεσε αναταράξεις στην οικογένεια. «Δηλαδή θα πας να γίνεις αλήτης, μου λέει ο πατέρας μου». Η Κρήτη παρέμενε τόπος με ισχυρούς δεσμούς και δομές. Ο πατέρας εξέφρασε σκεπτικισμό για την πορεία του, η αδερφή λειτούργησε ως σύμμαχος. Εκείνη ανέλαβε να εγγυηθεί για τον αδερφό της μέσα σε μια κοινωνία που έβλεπε την υποκριτική με «μισό μάτι».

Το πρώτο ταξίδι προς την πρωτεύουσα υπήρξε γεμάτο περιέργεια. Η Αθήνα τον υποδέχθηκε όπως υποδέχεται κάθε νέο που φτάνει από την επαρχία. Με απόσταση, με λαβύρινθους, με ρυθμούς που απαιτούν αντοχή. Εκείνος περιηγήθηκε στους δρόμους με καρδιά που χτυπούσε γρήγορα, έψαξε πρόσωπα, έψαξε τρόπους να ριζώσει. Η πρώτη περίοδος στην πόλη τον οδήγησε πάλι στο Ηράκλειο για λίγο, έπειτα ξανά στην Αθήνα. Μια διαρκής παλινδρόμηση μέσα σε μια εποχή όπου ο νεαρός Χρήστος ζύγιζε την ανάγκη για ανεξαρτησία με τη μνήμη του τόπου που τον είχε θρέψει.

Στο τέλος εκείνων των πρώτων χρόνων είχε ήδη σχηματιστεί μια προσωπικότητα με έντονη αίσθηση του εαυτού, απόλυτη αφοσίωση στις επιλογές της και έναν εσωτερικό ρυθμό που αργότερα θα συναντούσε το θέατρο. Οι σπόροι είχαν πέσει σε γη γόνιμη και το μέλλον περίμενε ήδη στην άκρη της σκηνής.

Θέατρο, Επίδαυρος και καλλιτεχνική ωριμότητα

Η θεατρική του πορεία υπήρξε πλούσια, με συνεργασίες σε σημαντικούς θιάσους και συμμετοχές στο αρχαίο δράμα, ακόμη και στην Επίδαυρος. Παρά τις μεγάλες στιγμές, ο ίδιος παρέμενε λιτός και προσγειωμένος, δηλώνοντας πως ακόμη και στις κορυφαίες εμφανίσεις του ένιωθε απλώς «ευτυχής και κουρασμένος», όχι θριαμβευτής.

Ο «Γιάγκος Δράκος» που σημάδεψε εποχή

Η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε μέσα από την τηλεόραση και συγκεκριμένα από τη θρυλική καθημερινή σειρά Λάμψη του Νίκος Φώσκολος. Ο ρόλος του «Γιάγκου Δράκου» τον καθιέρωσε ως μία από τις πιο ισχυρές ανδρικές φιγούρες της ελληνικής τηλεόρασης.

Η ερμηνεία του συνδύαζε εξουσία, πάθος και εσωτερικές συγκρούσεις, ενώ η τηλεοπτική του σχέση με τη Βίρνα Δράκου, που ενσάρκωσε η Κάτια Δανδουλάκη, δημιούργησε ένα από τα πιο εμβληματικά ζευγάρια της μικρής οθόνης. Παρότι αργότερα οι δημόσιες δηλώσεις του για ανισότητες και παρασκήνια προκάλεσαν συζητήσεις, ο ίδιος ξεκαθάριζε πως οι ενστάσεις του ήταν θεσμικές και όχι προσωπικές.

Στάση ζωής και ελευθερία

Πέρα από την τέχνη, ο Χρήστος Πολίτης ξεχώρισε για τις κοινωνικές του τοποθετήσεις. Μιλούσε ανοιχτά για την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ανάγκη σεβασμού της διαφορετικότητας, στηρίζοντας δημόσια τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας και τον πολιτικό γάμο ομόφυλων ζευγαριών. Για εκείνον, η αξιοπρέπεια δεν ήταν διαπραγματεύσιμη.

Το ίχνος που μένει

Ο Χρήστος Πολίτης δεν διεκδίκησε ποτέ πρωτοσέλιδα. Διεκδίκησε όμως συνέπεια, αλήθεια και σεβασμό – προς την τέχνη και τον άνθρωπο. Όπως είχε πει:

«Ό,τι πέτυχα, το πέτυχα μόνος μου».

Και αυτό ακριβώς είναι το αποτύπωμα που αφήνει: καθαρό, ανθρώπινο και βαθιά ουσιαστικό.

*Με πληροφορίες από παλιότερες συνεντεύξεις του Χρήστου Πολίτη (Φαντάζιο, News247)