Βυθισμένη στο πένθος παραμένει η οικογένεια του Ραφαήλ, σχεδόν δύο μήνες μετά τον τραγικό θάνατο του 19χρονου, που σημειώθηκε κατά την πρώτη του στρατιωτική άσκηση ως επαγγελματίας οπλίτης.
Μέσα στον αβάσταχτο πόνο, ο πατέρας του μιλά για μια μικρή «αχτίδα φωτός» που γεννιέται κάθε φορά που άγνωστοι άνθρωποι επικοινωνούν μαζί τους, εκφράζοντας τη συμπαράστασή τους και μοιράζοντας το βάρος της απώλειας.
Ο Ραφαήλ έχασε τη ζωή του στο πεδίο βολής Μονοδένδρι, στην περιοχή Αφάντου Ρόδου, κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης. Η οικογένειά του από την πρώτη στιγμή αμφισβήτησε τα αρχικά σενάρια γύρω από τις συνθήκες του δυστυχήματος. Ο πατέρας του, Μανόλης Γαλυφιανάκης, δηλώνει ότι ήταν βέβαιος πως η μοιραία χειροβομβίδα δεν εξερράγη στα χέρια του παιδιού του, παρά τις διαφορετικές εκδοχές που διακινήθηκαν τις πρώτες ημέρες.
Η πεποίθηση αυτή, όπως λέει, ενισχύεται πλέον από το τελικό πόρισμα των πυροτεχνουργών της Ασφάλειας Ρόδου, το οποίο επιβεβαιώνει ότι η έκρηξη δεν σημειώθηκε στα χέρια του 19χρονου. Σύμφωνα με τα ευρήματα, η χειροβομβίδα εξερράγη στο δεξί χέρι 39χρονου επιλοχία, τη στιγμή που εκείνος την είχε ανασηκώσει από ξύλινο κυτίο τοποθετημένο πάνω στο καπό στρατιωτικού οχήματος τύπου τζιπ. Πρόκειται για στοιχείο που, όπως υπενθυμίζεται, είχε αποκαλυφθεί πριν την επίσημη ολοκλήρωση του πορίσματος.
Ο Μανόλης Γαλυφιανάκης μιλά για μια πρώτη, ηθική δικαίωση στη μνήμη του γιου του, τονίζοντας ωστόσο ότι ο δρόμος για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης δεν έχει ολοκληρωθεί. Όπως επισημαίνει, αναμένει και τη μαρτυρία του επιλοχία που τραυματίστηκε σοβαρά και ακρωτηριάστηκε, εκφράζοντας παράλληλα την ευχή του για ταχεία ανάρρωση, ώστε να μπορέσει να καταθέσει όλα όσα συνέβησαν εκείνη τη μοιραία στιγμή στο πεδίο βολής.
Μιλώντας στην ΚΡΗΤΗ TV, ο πατέρας του Ραφαήλ επανέλαβε με έμφαση ότι, όποια κι αν είναι η κατάληξη των ερευνών, το παιδί του δεν πρόκειται να επιστρέψει. Ωστόσο, όπως τονίζει, δεν πρόκειται να αφήσει καμία πτυχή της υπόθεσης ανεξέλεγκτη. Κεντρικό ερώτημα παραμένει, σύμφωνα με τον ίδιο, το αν το συγκεκριμένο στρατιωτικό υλικό και ειδικότερα οι αμυντικού τύπου χειροβομβίδες ήταν επιτρεπτό ή ασφαλές να χρησιμοποιούνται σε ασκήσεις με νέους οπλίτες.
Στόχος της οικογένειας, όπως ξεκαθαρίζεται, δεν είναι μόνο η απόδοση ευθυνών όπου αυτές αναλογούν, αλλά και η αποτροπή παρόμοιων τραγωδιών στο μέλλον. «Το κοπέλι μου έφυγε και δεν γυρίζει πίσω», επαναλαμβάνει ο πατέρας του Ραφαήλ, «αλλά θέλω να δικαιωθεί η μνήμη του και να μην υπάρξει ποτέ ξανά άλλο θύμα».
