Μπορεί να εργάζεται καθημερινά ως οδηγός στην Αττική Οδό, όμως τις σπάνιες ημέρες απόλυτης ατμοσφαιρικής διαύγειας, ο Ιωάννης Κρητικάκης ανεβαίνει στις κορυφές της Αττικής για να καταγράψει εικόνες που μοιάζουν αδιανόητες ακόμη και για έμπειρους φωτογράφους.
Από το Πάνειο Όρος, σε υψόμετρο 649 μέτρων, κατάφερε κάτι που μέχρι πρότινος θεωρούνταν απλώς θεωρητικό σενάριο: να φωτογραφίσει καθαρά τα Λευκά Όρη της Κρήτης, σε απόσταση σχεδόν 280 χιλιομέτρων.
Η ιστορική αυτή λήψη πραγματοποιήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 2025, έπειτα από χρόνια μελέτης, υπομονής και αναμονής των ιδανικών συνθηκών. Όπως εξηγεί, τέτοιες ημέρες εμφανίζονται μόλις μία ή δύο φορές τον χρόνο. «Δεν ξέρεις ποτέ αν θα τα καταφέρεις. Ξέρεις μόνο ότι υπάρχει πιθανότητα», αναφέρει, περιγράφοντας τη στιγμή που αντίκρισε τις κορυφές των Λευκών Ορέων μέσα από το εικονοσκόπιο της μηχανής του.
Ο Ιωάννης Κρητικάκης είναι αυτοδίδακτος φωτογράφος, με καταγωγή από το Ηράκλειο, και ασχολείται με ένα εξαιρετικά απαιτητικό και σχεδόν άγνωστο στην Ελλάδα είδος: τη φωτογραφία υπεραποστάσεων. Η ενασχόληση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στη φωτογραφία, αλλά απαιτεί βαθιά γνώση γεωγραφίας, φυσικής, μαθηματικών, μετεωρολογίας, καθώς και εξειδικευμένων ψηφιακών εφαρμογών που υπολογίζουν την καμπυλότητα της Γης και την πραγματική ορατότητα.
Η σχέση του με το αντικείμενο ξεκίνησε από τα παιδικά του χρόνια, όταν στο Ηράκλειο όλες οι τηλεοπτικές κεραίες ήταν στραμμένες προς τη Σαντορίνη, το βασικό τότε κέντρο εκπομπής. Η απορία αν μπορεί κανείς να «δει» ένα τόσο μακρινό νησί, εξελίχθηκε σε πάθος ζωής. Χρόνια αργότερα, έχοντας πλέον μετακομίσει στην Αττική, άρχισε να θέτει ως στόχο κάτι ακόμη πιο φιλόδοξο: να αποτυπώσει την ίδια του την πατρίδα από την ηπειρωτική Ελλάδα.
Στο αρχείο του περιλαμβάνονται ήδη λήψεις εξαιρετικών αποστάσεων: η Χίος από το Πάνειο Όρος στα 196 χιλιόμετρα, τμήματα της Ικαρίας, η κορυφή του Ταΰγετου, το ακρωτήριο Μαλέας, ακόμη και φωταύγειες πόλεων όπως η Αθήνα και η Σμύρνη, τραβηγμένες από κορυφές της Κρήτης τη νύχτα. Παρά τα εντυπωσιακά αυτά δεδομένα, ξεκαθαρίζει ότι οι εικόνες του δεν βασίζονται σε οπτικά φαινόμενα τύπου mirage ή fata morgana, αλλά σε απόλυτα επιβεβαιώσιμη γεωμετρική ορατότητα, κάτι που επιβεβαιώνεται από τα σχεδιαγράμματα και τους χάρτες που χρησιμοποιεί.
Ο ίδιος δεν κρύβει την ενόχλησή του για τη σύγχυση που επικρατεί συχνά στον δημόσιο λόγο γύρω από τέτοιες εικόνες. «Στην Ελλάδα υπάρχει μεγάλη άγνοια γύρω από το τι πραγματικά μπορεί να φανεί στον ορίζοντα. Όταν κάποιος δεν έχει δει κάτι, θεωρεί ότι δεν γίνεται», σημειώνει, τονίζοντας ότι η κρυστάλλινη ατμοσφαιρική διαύγεια είναι σπάνια, αλλά απολύτως υπαρκτή.
Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και το υψηλό κόστος του σύγχρονου φωτογραφικού εξοπλισμού, ο Ιωάννης Κρητικάκης συνεχίζει να επενδύει, κυριολεκτικά με θυσίες, στην αναβάθμιση των μέσων του. Όχι για τη δημοσιότητα, αλλά για την ποιότητα. «Η φωτογραφία αυτή είναι ακριβό σπορ, αλλά για μένα είναι τρόπος ζωής», λέει χαρακτηριστικά.
Όσο για το μέλλον, δηλώνει πως ο μεγάλος στόχος έχει ήδη επιτευχθεί. Η Κρήτη, και ειδικά τα Λευκά Όρη, παραμένουν το σημείο αναφοράς του. «Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο για μένα. Αν ξαναβρεθούν οι συνθήκες, θα είμαι πάλι εκεί. Όχι για να αποδείξω κάτι, αλλά γιατί αυτό το τοπίο είναι κομμάτι μου».
Ένας άνθρωπος που απέδειξε ότι, με γνώση, επιμονή και σεβασμό στη φύση, τα όρια του ορίζοντα μπορούν πράγματι να μετακινηθούν.
Διαβάστε περισσότερα στο ethnos.gr
