Κρήτη: Παραλίγο να χάσει το μάτι του από «παγίδα» πεζοδρομίου – Επτά ράμματα και λίγα χιλιοστά από την τύφλωση
Παραλίγο να χάσει το ένα του μάτι ένας Χανιώτης στην περιοχή της Νέας Χώρας, πέφτοντας σε ένα διαλυμένο πεζοδρόμιο, που περιμένει πολλά χρόνια για να φτιαχτεί.
Την ώρα που γίνονται οι μεγάλες αναπλάσεις στο κέντρο των Χανίων, λίγα μέτρα μακρύτερα φαίνεται πως τα διαλυμένα πεζοδρόμια αποτελούν “παγίδες” για τους πεζούς.
Τελικά… τη “γλύτωσε” με επτά ράμματα λίγο πάνω από το δεξί μάτι του.
Μιλώντας στο PARAKRITIKA.GR σημειώνει ότι… “Η δημοσίευση της περιπέτειας μου μπορεί να είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να εφιστήσει την προσοχή της Δημοτικής Αρχής και των αρμοδίων υπηρεσιών στην κατάσταση των πεζοδρομίων. Μερικές φορές η δημοσιότητα είναι ο μόνος τρόπος να δουν όλοι πολίτες και φορείς ότι ένα πρόβλημα καθημερινότητας δεν είναι μικρό ή ασήμαντο, αλλά επηρεάζει την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων. Ελπίζω ότι η δημοσίευση θα λειτουργήσει ως κίνητρο για να γίνει επιτέλους η αναγκαία παρέμβαση και να φτιαχτεί το πεζοδρόμιο. Η πόλη μας αξίζει ασφαλείς και προσβάσιμους δρόμους για όλους τους πολίτες, και κάθε μικρή προσπάθεια υπενθύμισης αυτής της ανάγκης έχει σημασία”.
Ο ίδιος σημειώνει χαρακτηριστικά σε ανάρτησή του…
«Σήμερα δεν έπαθα απλώς ένα ατύχημα, σήμερα ήρθα αντιμέτωπος με την ωμή, επικίνδυνη και εγκληματική αδιαφορία που κυβερνά τον δημόσιο χώρο, έναν βαθύ τραυματισμό λίγο πάνω από το μάτι, στην οδό Σελίνου στη Νέα Χώρα Χανίων, που για ελάχιστα χιλιοστά δεν μου στέρησε την όραση, δεν με άφησε μόνιμα σημαδεμένο ή ανάπηρο.
Και όλα αυτά όχι από απροσεξία δική μου αλλά από ένα ανασηκωμένο, διαλυμένο, εγκαταλελειμμένο πεζοδρόμιο, μια ντροπή τσιμέντου που φωνάζει εδώ και χρόνια ότι θα τραυματίσει άνθρωπο, και τελικά το έκανε, γιατί εδώ δεν μιλάμε για φυσικό φαινόμενο αλλά για μια παγίδα που κάποιοι γνωρίζουν, βλέπουν, προσπερνούν και συνειδητά αφήνουν εκεί μέχρι να χυθεί αίμα.
Και σήμερα το αίμα χύθηκε, σήμερα το πρόσωπό μου βρέθηκε λίγα εκατοστά από το σκοτάδι, σήμερα κατάλαβα πόσο φθηνή είναι η ανθρώπινη ασφάλεια μπροστά στην αδιαφορία των υπευθύνων, γιατί αυτός ο δρόμος τον περπατούν καθημερινά ηλικιωμένοι, παιδιά, γονείς με καρότσια, εργαζόμενοι, τουρίστες, άνθρωποι που δεν ζητούν τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο, να περπατούν χωρίς να φοβούνται ότι θα γυρίσουν σπίτι τους αιμόφυρτοι ή δεν θα γυρίσουν καθόλου.
Και είναι εξοργιστικό, προσβλητικό και απάνθρωπο το 2026 να μιλάμε ακόμα για πεζοδρόμια δολοφόνους, για έργα μισά, για ευθύνες που εξαφανίζονται, για υπηρεσίες που θυμούνται την ύπαρξή τους μόνο όταν συμβεί το μοιραίο.
Και να ρωτάω ευθέως ποιος θα λογοδοτήσει αν αύριο πέσει ένα παιδί με το κεφάλι, αν ένας ηλικιωμένος δεν ξανασηκωθεί, αν κάποιος χάσει την όρασή του οριστικά.
Γιατί τότε δεν θα μιλάμε για αμέλεια αλλά για συνενοχή, και αυτή η καταγγελία δεν είναι υπερβολή, είναι κραυγή, είναι θυμός, είναι αγανάκτηση, είναι το δικαίωμα ενός πολίτη να απαιτεί να μην κινδυνεύει να ακρωτηριαστεί απλώς επειδή περπατά στη γειτονιά του.
Και μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι νιώθω βαθιά ανάγκη να πω ένα τεράστιο, ανθρώπινο ευχαριστώ σε όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου εκείνη τη στιγμή, που έτρεξαν, που βοήθησαν, που νοιάστηκαν, που έδειξαν ανθρωπιά εκεί όπου οι αρμόδιοι απουσιάζουν, γιατί αν κάτι με κράτησε όρθιο σήμερα, δεν ήταν το πεζοδρόμιο, ήταν οι άνθρωποι».
(η δημοσίευση γίνεται μετά από σχετική άδεια του παθόντα κ. Αριστείδη Ζαφειράκη)
