Η Ναυτική Βάση Σούδας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους κόμβους στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Μεσόγειο. Από εκεί επιχειρούν αμερικανικά και συμμαχικά αεροσκάφη, ενώ το λιμάνι της Σούδας φιλοξενεί πολεμικά πλοία υψηλής στρατηγικής σημασίας.
Το ερώτημα αν ιρανικοί πύραυλοι ή ιρανικά drones μπορούν να πλήξουν τη Σούδα είναι ένας συνδυασμός γεωγραφίας, εμβέλειας και, κυρίως, πολιτικο-επιχειρησιακών εμποδίων που κάνουν άλλο πράγμα το «φτάνει στο χάρτη» και άλλο το «φτάνει στην πράξη».
Ας ξεκινήσουμε από το μοναδικό κομμάτι που είναι σχετικά καθαρό, την απόσταση. Από την Κρήτη μέχρι το Ιράν, ανάλογα με το σημείο αναφοράς, μιλάμε για ευθείες αποστάσεις που κινούνται γύρω στα 2.300–2.500 χιλιόμετρα, ενώ από το δυτικό Ιράν προς την Κρήτη η απόσταση μπορεί να πέσει πιο κοντά στα περίπου 2.100 χιλιόμετρα.
Αυτή η διαφορά δεν είναι λεπτομέρειες. Σε αυτά τα νούμερα «παίζεται» το αν ένα όπλο που «διαφημίζεται» ως 2.000 χιλιόμετρα είναι εκτός, οριακά εντός, ή χρειάζεται ιδανικές συνθήκες για να φτάσει.
Στους βαλλιστικούς πυραύλους, το Ιράν διαθέτει κατηγορίες μέσης εμβέλειας που σε ανοικτές πηγές εμφανίζονται με επιδόσεις έως περίπου 2.000 χιλιόμετρα, αλλά και μοντέλα που συχνά αποδίδονται με εύρος 2.000–2.500 χιλιόμετρα.
Σε καθαρά μαθηματικό επίπεδο, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει «θεωρητικό παράθυρο» ώστε ορισμένα συστήματα να έχουν την Κρήτη μέσα στο όριό τους, ειδικά αν μιλάμε για εκτόξευση από το δυτικό άκρο του Ιράν. Όμως εδώ τελειώνει η εύκολη αριθμητική και ξεκινά η πραγματικότητα.
Η εμβέλεια δεν είναι σταθερό νούμερο. Εξαρτάται από το ωφέλιμο φορτίο, το προφίλ πτήσης, την ακρίβεια που ζητάς στο τέλος, ακόμα και από το αν επιδιώκεις να «κρατήσεις» καύσιμο/ενέργεια για διορθώσεις και τερματική φάση. Το πιο κρίσιμο είναι ότι ένα τέτοιο πλήγμα δεν συμβαίνει σε κενό.
Συμβαίνει μέσα σε ένα περιβάλλον έγκαιρης προειδοποίησης, με αισθητήρες, ραντάρ, αεροσκάφη επιτήρησης και αντιαεροπορική/αντιπυραυλική διάταξη που σε κατάσταση συναγερμού λειτουργεί αλλιώς από την ειρηνική ρουτίνα.
protothema.gr
