Ηράκλειο: Πίνουμε υφάλμυρο νερό ενώ εκατομμύρια κυβικά άριστης ποιότητας χάνονται στη θάλασσα!

Έντονο προβληματισμό προκαλούν τα στοιχεία για την ποιότητα του νερού στο Ηράκλειο, καθώς, σύμφωνα με μετρήσεις, η ύδρευση της πόλης και της ευρύτερης περιοχής βασίζεται σε υφάλμυρο και ακατάλληλο νερό, την ώρα που τεράστιες ποσότητες υψηλής ποιότητας υδάτων καταλήγουν ανεκμετάλλευτες στη θάλασσα.

Τα δεδομένα προκύπτουν από αναλύσεις του Χημικού Εργαστηρίου Βιομηχανικής Έρευνας-Εφαρμογών Παραγωγής, αλλά και από στοιχεία που παρουσιάζει ο χημικός Γιάννης Μπαλαχούτης, ο οποίος επισημαίνει την ανάγκη άμεσων παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση του προβλήματος της ύδρευσης στην Ανατολική Κρήτη.

Όπως τονίζει, η κατάσταση επηρεάζει άμεσα την ποιότητα ζωής των κατοίκων, ενώ ταυτόχρονα ασκεί πιέσεις σε βασικούς τομείς της οικονομίας, όπως ο τουρισμός, η βιομηχανία και η γεωργία. «Η Ανατολική Κρήτη επιβάλλεται να αντιμετωπιστεί στο θέμα της ύδρευσης, όπως η Αττική, τόσο ως προς την ποσότητα όσο και ως προς την ποιότητα», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Την ίδια στιγμή, οι πηγές του Αλμυρού ποταμού, που βρίσκονται στους πρόποδες του Ψηλορείτη, περίπου 10 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο, εκρέουν μεγάλες ποσότητες νερού εξαιρετικής ποιότητας προς τη θάλασσα. Σύμφωνα με διαθέσιμες μελέτες, η ετήσια εκροή κυμαίνεται από 30 έως 150 εκατομμύρια κυβικά μέτρα, ανάλογα με τις βροχοπτώσεις.

Ενδεικτικά, μέσα σε ένα δεκαήμερο –από τις 18 Φεβρουαρίου έως και το διάστημα 23 έως 31 Μαρτίου 2026– εκτιμάται ότι περισσότερα από 15 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού αρίστης ποιότητας κατέληξαν ανεκμετάλλευτα στη θάλασσα.

Το ζήτημα της αξιοποίησης του υδατικού δυναμικού του Αλμυρού ποταμού επανέρχεται δυναμικά στο προσκήνιο, καθώς οι ανάγκες της περιοχής, τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα νερού, αυξάνονται. Στο πλαίσιο αυτό, από τον Σεπτέμβριο του 2025 βρίσκεται σε εξέλιξη συστηματική παρακολούθηση της ποιότητας του νερού, με στόχο να αξιολογηθεί η δυνατότητα αξιοποίησής του ως φυσικού πόρου.

Η εικόνα που διαμορφώνεται αναδεικνύει μια έντονη αντίφαση: από τη μία πλευρά, οι κάτοικοι υδρεύονται με νερό μειωμένης ποιότητας και, από την άλλη, σημαντικά αποθέματα καθαρού νερού χάνονται καθημερινά, χωρίς να αξιοποιούνται, επιβαρύνοντας περαιτέρω την τοπική κοινωνία και οικονομία.