Ραφαήλ Γαλυφιανάκης: «Ήμουν εκεί – Δεν υπήρχε κατάλληλο ασθενοφόρο» – Καταγγελίες που συγκλονίζουν

Σοβαρές καταγγελίες για τις συνθήκες ασφάλειας και την υγειονομική υποστήριξη κατά τη στρατιωτική εκπαιδευτική δραστηριότητα στη Ρόδο, όπου έχασε τη ζωή του ο 19χρονος Ραφαήλ-Γιώργος Γαλυφιανάκης, διατυπώνει πρώην στέλεχος των Ειδικών Δυνάμεων. Την αιχμηρή ανάρτηση αναδημοσίευσε ο πατέρας του αδικοχαμένου στρατιώτη, λίγες ημέρες πριν από το ετήσιο μνημόσυνο.

Ο Απόστολος Τσιάμης, ο οποίος υπογράφει την ανάρτηση ως πρώην στέλεχος των Ειδικών Δυνάμεων, αναφέρει ότι βρισκόταν στο σημείο της τραγωδίας, ως μέλος της ομάδας καταδρομών που επρόκειτο να πραγματοποιήσει ρίψη χειροβομβίδας.

Ο ίδιος περιγράφει τις προσπάθειες που έγιναν για την παροχή βοήθειας στους δύο στρατιωτικούς, υποστηρίζοντας ότι ο ένας διατηρήθηκε στη ζωή, ενώ για τον 19χρονο Ραφαήλ ήταν ήδη αργά.

«Ήμουν εκεί – Για τον Ραφαήλ ήταν ήδη πολύ αργά»

Στην ανάρτησή του, ο πρώην στρατιωτικός αναφέρεται στον θάνατο του Ραφαήλ στις 26 Νοεμβρίου 2025, συνδέοντας την προσωπική του μαρτυρία με ερωτήματα για τις συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιήθηκε η εκπαιδευτική δραστηριότητα.

«Δεν γράφω ως παρατηρητής. Ήμουν εκεί», τονίζει, περιγράφοντας την παρουσία του στο σημείο και τη συμμετοχή του στις προσπάθειες διάσωσης.

Ιδιαίτερα σοβαρές είναι οι αναφορές του στην υγειονομική επιχειρησιακή υποστήριξη, καθώς καταγγέλλει ότι δεν υπήρχε κατάλληλο ασθενοφόρο και ότι διαθέσιμα μέσα είχαν χρησιμοποιηθεί για άλλες δραστηριότητες.

Πρόκειται για ισχυρισμούς του πρώην στελέχους, οι οποίοι παρατίθενται στην ανάρτησή του και δεν συνοδεύονται από ανεξάρτητη επιβεβαίωση στο διαθέσιμο υλικό.

Αιχμές για τη στρατιωτική ηγεσία και αίτημα απόδοσης ευθυνών

Ο Απόστολος Τσιάμης ασκεί παράλληλα έντονη κριτική στις συνθήκες εξοπλισμού των στελεχών των Ειδικών Δυνάμεων, υποστηρίζοντας ότι μεγάλο μέρος του επιχειρησιακού εξοπλισμού αγοράζεται με προσωπικά τους χρήματα.

Στρέφει τα πυρά του και προς τη στρατιωτική ηγεσία, θέτοντας ζητήματα προτεραιοτήτων, διοικητικής ευθύνης και προστασίας του προσωπικού.

Παρά τις αιχμές του, διευκρινίζει ότι δεν προδικάζει το αποτέλεσμα της έρευνας, ζητώντας πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης, διαφάνεια και απόδοση ευθυνών όπου αυτές αναλογούν.

Η ανάρτηση καταλήγει με αναφορά στις παραιτήσεις στελεχών από τις Ένοπλες Δυνάμεις και με έναν προσωπικό αποχαιρετισμό στον 19χρονο στρατιώτη.

Ολόκληρη η ανάρτηση του Απόστολου Τσιάμη

Την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, η σκέψη μας θα εβρίσκεται στον Ραφαήλ Γαλυφιανάκη. Ένα νέο παιδί, ένας συνάδελφος, ένας στρατιωτικός που έφυγε τόσο άδικα στις 26 Νοεμβρίου πέρυσι,αφήνοντας πίσω του πόνο, ερωτήματα, όνειρα καθώς και αναπάντητες ευθύνες.

Δεν γράφω ως παρατηρητής. Ήμουν εκεί. Ήμουν μέλος της ομάδας καταδρομών που επρόκειτο να πραγματοποιήσει τη ρίψη χειροβομβίδας. Είδα, έζησα και συμμετείχα στις προσπάθειες να βοηθήσουμε τους συναδέλφους μας. Καταφέραμε να κρατήσουμε στη ζωή τον έναν. Για τον Ραφαήλ, δυστυχώς, ήταν ήδη πολύ αργά.

Όμως, πέρα από την ανείπωτη θλίψη, υπάρχει και οργή. Υπάρχει ένα τεράστιο παράπονο απέναντι σε εκείνους που είχαν την ευθύνη να διασφαλίζουν την ασφάλεια των ανθρώπων τους.

Εκείνη την ημέρα δεν υπήρχε η αυτονόητη υγειονομική επιχειρησιακή υποστήριξη. Δεν υπήρχε κατάλληλο ασθενοφόρο. Υπήρχαν παλαιά οχήματα, ενώ μέσα που θα μπορούσαν να εξυπηρετήσουν κρίσιμες επιχειρησιακές ανάγκες είχαν διατεθεί για άλλες δραστηριότητες οι οποίες κατά την άποψή μου ήταν γελοίες. Επίσης να σημειωθεί αυτό πως ότι επιχειρησιακό εξοπλισμό έχουμε τα στελέχη των ειδικών δυνάμεων είναι όλα με δικά μας χρήματα. Μα όλα όμως!!!

Αυτά που χρεώνουν είναι για να βγαίνουν από τις αποθήκες μας για τις φωτογραφίες στις επισκέψεις των πολιτικών,καθώς και των πολιτικών με ΠΑΡΑΛΑΓΗ ( ανωτάτων στρατιωτικών)

Και εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που δεν μπορεί να μείνει αναπάντητο: Πόσο αξίζει τελικά η ζωή ενός στελέχους στα μάτια εκείνων που διοικούν;

Τι ρωτάω ε; Με τις τόσες καθημερινές παραιτήσεις και ιδίως νέων συναδέλφων που βράζει το αίμα τους μυαλό δεν έβαλαν,θα βάλουν τώρα;

Είναι εύκολο να μιλάμε για πειθαρχία, επιχειρησιακή ετοιμότητα, καθήκον και θυσίες. Είναι εύκολο να ζητάμε από τα στελέχη να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Το δύσκολο είναι να τους παρέχουμε τα απαραίτητα μέσα, να προστατεύουμε τη ζωή τους και όταν συμβαίνει μια τραγωδία, να έχουμε το θάρρος να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας.

Όχι να μας ενδιαφέρει ως διοικητές να κάνουμε το ωράριο 14:00 – 14:30, ούτε να μας ενδιαφέρει αν ο συνάδελφος φοράει lowa άρβυλο κι όχι ελληνικό.

Αυτά μας έφαγαν και δεν πήγε ο ελληνικός στρατός ένα βήμα μπροστά, αλλά συνεχώς ένα βήμα πίσω.

Η στρατιωτική ηγεσία δεν μπορεί να απαιτεί από τα στελέχη της απόλυτη υπακοή και αφοσίωση, αλλά όταν έρχεται η ώρα της ευθύνης να κρύβεται πίσω από αναφορές, διαδικασίες και σιωπή. Η διοίκηση δεν είναι μόνο βαθμοί, αξιώματα και παράσημα. Είναι πρωτίστως ευθύνη απέναντι στις ανθρώπινες ζωές.

Δεν προδικάζω το αποτέλεσμα της έρευνας. Απαιτώ, όμως, να υπάρξει πλήρης διαλεύκανση, διαφάνεια και απόδοση ευθυνών όπου αυτές αναλογούν. Και κυρίως, να σταματήσει η λογική ότι με τον χρόνο όλα ξεχνιούνται και όλα καλύπτονται,γιατί οι ζωές των στελεχών δεν είναι αναλώσιμες και οι ευθύνες της ηγεσίας δεν μπορούν να είναι επιλεκτικές.

Σημείωση: σταματήστε να κάνετε τον κόσμο να παραιτείται και να φεύγει από της Ένοπλες Δυνάμεις. Απευθύνομαι κυρίως στους Στρατιωτικούς ανώτατους αξιωματικούς με πόνο καρδιάς διότι μέσα σε αυτήν την σαπιλα που τους κυριεύει όταν ανεβαίνουν ψηλά και ξεχνάμε το προσωπικό του, υπάρχουν και μερικοί ελάχιστοι θα έλεγα που έχουν ευσυνειδησία και αγάπη για την πατρίδα και τον στρατό.

Αιωνία σου η μνήμη, Ραφαήλ.

Τσιάμης Απόστολος, πρώην Στέλεχος τών Ειδικών Δυνάμεων

ΚΟΥΤΣΑΚΗΣ 300×250
ΚΟΥΛΕΝΤΑΚΗΣ 300×250
Κρήτη - Τελευταία Νέα
REALTORS 300×250
Περισσότερες Ειδήσεις

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept