Αγάπη μου…
Κάθομαι σήμερα στο μπαλκόνι με την αύρα και γράφω.
Όχι για να στείλω. Για να ησυχάσω εγώ.
Σ’ ευχαριστώ…
Σε ευχαριστώ για τα χρόνια που περπατήσαμε μαζί.
Για τα γέλια που έγιναν ανάσες.
Για τα δύσκολα που με έμαθαν να στέκομαι.
Χωρίς εσένα δεν θα ήμουν αυτός που είμαι σήμερα.
Συγχώρεσέ με…
Για τις λέξεις που έκοψαν.
Για τις σιωπές που πόνεσαν.
Για τις φορές που κοίταζα αλλού ενώ με χρειαζόσουν.
Ήμουν άνθρωπος. Έκανα λάθη. Μα η καρδιά μου ήθελε το καλό.
Να ξέρεις…
Πως ακόμα κι αν ο δρόμος μας χώρισε,
δεν έσβησε τίποτα.
Η αγάπη έμεινε. Απλά άλλαξε σπίτι.
Τώρα μένει μέσα μου και με ζεσταίνει.
Εύχομαι να έχεις γαλήνη…
Εύχομαι να έχεις ανθρώπους που σε καταλαβαίνουν χωρίς να μιλάς.
Εύχομαι η ζωή σου να ανθίζει όπως η άνοιξη που περιμένει το δέντρο.
Αυτό το γράμμα θα μείνει στο συρτάρι μου…
Διπλωμένο με προσοχή.
Για να μου θυμίζει:
Να αγαπώ χωρίς όρους.
Να συγχωρώ χωρίς να ξεχνάω.
Να ευγνωμονώ χωρίς να πονάω.
Με όλη την αγάπη που πρόλαβα να μάθω,
Εγώ.
Ο Μάρκος Ο Άνεμος Κουρσάρος
