Κρήτη SOS: Οι παραλίες που «εξαφανίζονται» λόγω κλιματικής αλλαγής – Σοκαριστικά στοιχεία του ΙΤΕ
Νέα δεδομένα φέρνει στο προσκήνιο το έργο που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο προγράμματος του ΟΦΥΠΕΚΑ και αφορά στην «παράκτια τρωτότητα και την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή σε προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura 2000».
Στο πλαίσιο του προγράμματος υλοποιήθηκε ένα ολοκληρωμένο έργο εκτίμησης της παράκτιας τρωτότητας σε επιλεγμένες περιοχές του Δικτύου Natura 2000 στην Ελλάδα, με ιδιαίτερη έμφαση στην Κρήτη.
Τα αποτελέσματα του έργου παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο ημερίδας που έγινε στο Επιμελητήριο Ηρακλείου, στην οποία συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, οι Αντιπεριφεριάρχες Κρήτης Νίκος Ξυλούρης και Γιάννης Αναστασάκης, ο Δημαρχός Ρεθύμνης και πρόεδρος της ΠΕΔ Γιώργης Μαρινάκης και ο Πρόεδρός του ΕΒΕΗ κ. Καρκανάκης, υπό τον συντονισμό του Διευθυντής Έρευνας Επικεφαλής του Εργαστηρίου Παράκτιας Θαλάσσιας Έρευνας του ΙΤΕ κ. Νίκου Καμπάνη.
Οι βασικές παράμετροι που εξετάστηκαν περιλαμβάνουν την άνοδο της στάθμης της θάλασσας, τη μεταβολή του σημαντικού ύψους κύματος, τη θερμοκρασία και τη συχνότητα εμφάνισης ακραίων φαινομένων. Οι παράμετροι αυτές ενσωματώθηκαν σε αριθμητικά υδροδυναμικά μοντέλα (Delft3D), τα οποία επέτρεψαν την προσομοίωση της εξέλιξης της ακτογραμμής υπό διαφορετικά σενάρια κλιματικής αλλαγής. Όπως προκύπτει, η παράκτια τρωτότητα αυξάνεται σημαντικά υπό τα μελλοντικά σενάρια κλιματικής αλλαγής, ιδιαίτερα σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο και αμμώδη μορφολογία.
Ειδικότερα στην Κρήτη, τα αποτελέσματα ανέδειξαν σημαντικές χωρικές διαφοροποιήσεις. Η περιοχή του Κουρεμένου στην Σητεία παρουσιάζει μέση έως υψηλή τρωτότητα, κυρίως λόγω της έκθεσης σε βορειοανατολικούς κυματισμούς.
Αντίθετα, η Νήσος Χρυσή καταγράφεται ως μία από τις πιο ευάλωτες περιοχές, με πολύ υψηλή τρωτότητα, λόγω χαμηλού αναγλύφου, εκτεταμένων αμμωδών σχηματισμών και έντονης αύξησης της κυματικής ενέργειας.
Παρόμοια εικόνα εμφανίζουν και τα τμήματα της παραλίας Κόκκινος Πύργος – Κομμός, , όπου η έκθεση σε νότιους κυματισμούς υψηλής ενέργειας και η περιορισμένη φυσική ανθεκτικότητα οδηγούν σε σημαντική διάβρωση, ανά τμήματα μέσα στην συνολική περιοχή.
Όπως τονίσθηκε στην εκδήλωση, η περίπτωση της Κρήτης αναδεικνύει με σαφήνεια ότι η παράκτια τρωτότητα δεν αποτελεί ένα θεωρητικό πρόβλημα του μέλλοντος, αλλά μια εξελισσόμενη πραγματικότητα που απαιτεί στοχευμένα μέτρα, με βάση επιστημονικά δεδομένα και χωρικό σχεδιασμό.
