Μεσαρά: Το συγκλονιστικό όνειρο 15χρονης που οδήγησε στο χτίσιμο της Αγίας Μαρίνας στην Πάνω Ρίζα!
Η κα Μαρία Τσικριτσάκη, το γένος Βολοσυράκη, από τον Ζαρό Δήμου Φαιστού, κάτοικος Καπαριανών Μοιρών σήμερα (σύζυγός της ήταν ο αείμνηστος Μιχάλης Τσικριτσάκης ή «Τζαγκρουνής»), έχει αφηγηθεί, με ιδιαίτερη συγκίνηση, στο «Διαsosτε», ένα όνειρο που είχε δει ως νεαρό κορίτσι, το οποίο οδήγησε στο χτίσιμο, στην Πάνω Ρίζα, δυτικά του Κάτω Ζαρού, ενός ναού αφιερωμένου στην Αγία Μαρίνα, τη χάρη της οποίας γιορτάζουμε στις 17 Ιουλίου.
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ: «Ήμουνε μικρή κοπελιά, 15 χρονών, όταν ένα βράδυ ονειρεύτηκα ότι εβρέθηκα σε μια αγροτική περιοχή λίγο έξω από το χωριό μου, τον Κάτω Ζαρό, και σε μια στροφή απού κάνει ο δρόμος – ακριβώς εκειά που σήμερο βρίχνεται ο ναός της Αγίας Μαρίνας – είδα μια γυναίκα γονατιστή, που είχε τα χέρια τζη σε στάση προσευχής. Βλέποντάς με, μου ’καμε νόημα να σιμώσω, λέγοντάς μου: “Γονάτισε κι εσύ”.
Στο σημείο που εγονατίσαμε υπήρχε ένας λάκκος με χόρτα και βουλιάζανε τα πόδια μου – και θυμούμαι χαρακτηριστικά πως είχε και μια μελιτακιά, με τσοι μελιτάκους να πηγαινοέρχουνται.
“Βλέπεις αυτόν τον λάκκο;” μου λέει. “Εδώ πρέπει να χτιστεί μια εκκλησία!”.
Εγώ δεν εκάτεχα ήντα να τση πω και τα ’χασα ακόμα περισσότερο, οντέ μου ’πε: “Και ξέρεις ποιος θα τη χτίσει; Εσύ!”. Δεν θα το ξεχάσω αυτό ποτέ μου.
“Εγώ;” τση λέω. “Ντα μπορώ εγώ, που ’μαι μικρή κοπελιά, να χτίσω εκκλησία;”.
“Θα το πεις στους γονείς σου και θα βοηθήσει κι ο κόσμος να τη χτίσετε”, μου είπε η γυναίκα, που μου ξεκαθάρισε ότι “αυτή η εκκλησία θα είναι της Αγίας Μαρίνας”. Δε μου είπε, όμως, αν αυτή η ίδια ήταν η Αγία Μαρίνα.
Μέσα στην αγωνία μου, εξύπνησα κλαμένη και είπα τση μάνας μου το όνειρο που είδα. Οντέ το ’κουσε ο πατέρας μου, μου λέει: “Θα περιμένομε να δούμε ανέ σε ξαναονειρέψει – να μη πούμε ακόμη πράμα”».
ΔΕΥΤΕΡΟ ΟΝΕΙΡΟ: «Την παραμονή τση εορτής Πέτρου και Παύλου, βλέπω πάλι όνειρο πως στο συγκεκριμένο σημείο που είχα πρωτοδεί στον ύπνο μου, είχανε αρχίξει να σάζουνε την εκκλησία και ήτονε και η οικογένειά μου εκειά και βοηθούσαμε, όπως και άλλα άτομα.
Μετά το δεύτερο όνειρο, ο πατέρας μου το ’πε στον παπά Γιάννη Χαλκιαδάκη κι αυτός μας είπε να πάμε να του δείξομε το σημείο. Έτρεχα εγώ μπροστά και μου κλουθούσανε ο παπάς και οι γονέοι μου. Τους έδειξα το μέρος όπου ήκανε ο δρόμος τη στροφή και όπου ήτονε ο λάκκος με τα χόρτα. Ακριβώς εκειά υπήρχε και η μελιτακιά που είχα δει στο όνειρό μου!».
ΤΟ ΧΤΙΣΙΜΟ: Τοτεσάς λέει ο παπάς: «Επαέ ταιριάζει να χτιστεί μια εκκλησία και πρέπει να τη βάλομε το γρηγορότερο μπροστά!». Ο πατέρας μου είπε πως θα βάλει τα λεφτά, αλλά δεν είχε μεταφορικό μέσο να διαθέσει για τη μεταφορά των υλικών και των εργατών.
«Θα το πω μετά τη λειτουργία», είπε ο παπάς, «να ’ρθουνε να βοηθήσουνε ούλοι κι ούλοι».
Όπως και εγίνηκε. Εμονοπαντίσανε εκειά ένας σωρός κόσμος, Κατωζαριανοί, να συντράμουνε με κάθε τρόπο, να σκάψουνε, να ανοίξουνε τα θεμέλια. Ο καθένας ήβαλε και κάποια τσουβάλια τσιμέντο».
ΝΕΟΣ ΝΑΟΣ: Η εκκλησία, που τελικά χτίστηκε στο συγκεκριμένο μέρος που υπέδειξε η 15χρονη τότε κα Μαρία Τσικριτσάκη, με το πέρασμα των χρόνων υπέστη μεγάλες, ανεπανόρθωτες φθορές και, τα τελευταία χρόνια, με πρωτοβουλία του νυν ιερέα του Κάτω Ζαρού, παπά Γιάννη Χαραλαμπάκη, και τη συνδρομή των ενοριτών, χτίστηκε εξαρχής, με ιδιαίτερη μαστοριά και τέχνη, ένας νέος, βυζαντινής τεχνοτροπίας, ναός για την Αγία Μαρίνα, στο σημείο ακριβώς όπου, πριν πολλές δεκαετίες, μια οσία μορφή, στο όνειρο ενός νεαρού κοριτσιού, υπέδειξε ως το ιδανικό, δίπλα στην κοίτη του ποταμού, μέσα σε μια καταπράσινη ρεματιά…
Η ΚΟΡΗ: Πολύτεκνη μητέρα τεσσάρων παιδιών, με δύο γιους και δύο θυγατέρες, και γιαγιά πλέον, η κα Μαρία Τσικριτσάκη δεν θα μπορούσε να μη δώσει σε μια από τις κόρες της το όνομα Μαρίνα, όπως και έπραξε για χάρη της Αγίας, η μορφή της οποίας «σημάδεψε» με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη ζωή της…
